BLAZEJ PROCHOWNIK

Od razu muszę ostrzec, że będzie to dłuższa opowieść ;).

27. XI. 2004.

Niczego nie spodziewający się wybrałem się na koncert nieznanego mi gitarzysty. Miałem wtedy 17 lat. Dlaczego się wybrałem? Moi rodzice są muzykami. Mama wiolonczelistką w filharmonii, Tato nauczycielem gry na gitarze klasycznej. W takiej sytuacji ciężko jest uniknąć wybrania się od czasu do czasu na jakiś "poważny koncert". Tym razem był to koncert australijskiego gitarzysty fingerstyle - Tommyego Emmanuela. Nigdy wcześniej o nim nie słyszałem. Wtedy zresztą nie wielu w Polsce o nim słyszało. No ale tato miał wejściówki za darmo.

Wszedłem na salę Filharmonii Wrocławskiej. Na scenie stały dwie gitary. Obie akustyczne. To mała odmiana bo na ogół za namową taty oglądałem raczej gitarzystów klasycznych. Sala była pełna w około 1/3. W końcu światła zgasły. Na scenę wyszedł on. Jeden facet z gitarą. No, nie po prostu wszedł. On wziął scenę w posiadanie. Wszedł na nią jakby wchodził do swojego pokoju. Stanął przed publicznością i...

...zaczęła się najbardziej magiczna chwila w moim życiu. Zaczął, o ile dobrze pamiętam (a przyznaję że mogło mnie zaćmić) utworem Blue Moon. Tu mała dygresja, żeby "nowi" zrozumieli:

Żeby było jasne, ten film nie oddaje jednej setnej tego co działo się wtedy na sali. Potężny bas zdawał się żyć własnym życiem. Podobnie całe wypełnienie harmoniczne i uderzenia perkusyjne. Chociaż to było głośne i wyraźne to jednak melodia wybijała się ponad to w idealnych proporcjach i została podana z taką swobodą jakby grał ją osobny muzyk. W ogóle całość sprawiała wrażenie jakby była grana przez zespół a nie jedną tylko osobę. Moc tej muzyki sprawiła, że dosłownie pogubiłem szczękę. Siedziałem tam z twarzą napiętą od błogiego uśmiechu czystego szczęścia. Bo nie chodziło tylko o melodię. Nie chodziło tylko o niesamowitą artykulację. Nie chodziło tylko o groove tak silny, że można było poczuć jak serce bije w jego rytm, jak noga sama przytupuje, jak cały rząd ludzi podryguje, tupie i przeżywa coś wyjątkowego. Nie chodziło tylko o utwory grane z mistrzowską swobodą, mistrzowską techniką i w mistrzowskich tempach. Nie chodziło nawet tylko o powalające kompozycje i aranżacje, które dawały wrażenie, że mamy przed sobą pełny zespół rockowy. Chodziło jeszcze o to, że Tommy Emmanuel stał na scenie jakby się tam urodził. Jakby całym ciałem grał tą muzykę i przeżywał ją w tym samym czasie. Jakby bawił się najlepiej z całej sali (choć widownia aż wrzała ze szczęścia). I znowu, dopiero później, kiedy zrozumiałem pewne zasady, którymi rządzą się ludzkie emocje, zrozumiałem co tam się stało. On po prostu wyszedł na scenę w tak silnym stanie emocjonalnym, prezentował sobą taką spójność i promieniował taką energią, że dosłownie zalał nią nas nie dając nam nawet szansy na obronę. Na zwykłym koncercie słuchasz, czasem skomentujesz w myślach, czasem się rozglądniesz. Tutaj nie było na to szans. Siedziałem tam z zaciśniętym z emocji gardłem, z umysłem ogłupiałym ze szczęścia. Bez szans na cokolwiek więcej niż chłonięcie momentu i powtarzanie w myślach "o kurwa". Jakiekolwiek problemy jakie miałem wchodząc na salę, jakiekolwiek myśli, z którymi tam przyszedłem, jakiekolwiek oczekiwania, wszystko wyparowało. To była najdoskonalsza medytacja jaką kiedykolwiek przeżyłem. Nigdy wcześniej i nigdy później nie byłem tak bardzo "tu i teraz". Te dwie godziny były najbardziej świadomie i intensywnie przeżytymi godzinami w moim życiu.

Miałem szczęście, bo po zaledwie krótkiej przerwie po pierwszym koncercie Tommy grał drugi. Powtórzył zaledwie parę utworów. Większość była nowa. Większość ludzi z pierwszego koncertu poszła od razu na drugi więc sala była zapełniona już w 2/3. Gdy wszystko się skończyło, nie wiedziałem za bardzo co mnie przejechało. Wiedziałem tylko, że zetknąłem się z doskonałością.

Potrzebowałem kilka tygodni by poukładać sobie w głowie pewne rzeczy. Tym co było najważniejsze w tym całym wydarzeniu, nie było to, że zobaczyłem genialnego muzyka. Najważniejsze było to, że zobaczyłem Pana emocji. Poczułem jak ktoś gra na moich emocjach najpiękniejsze melodie jakie kiedykolwiek słyszałem. Kiedy więc sięgnąłem po gitarę, nie chodziło o to by "grać tak fajnie jak ten koleś". Chodziło o to by przywołać jeszcze raz tamte emocje. A w czasie grania to ode mnie zależało jak silne one będą. Dopiero długo potem, kiedy umiałem już zagrać to i owo, zacząłem nieśmiało marzyć, że może mógłbym swoją grą wywoływać choć cień tych emocje u innych. Z każdym kolejnym zrobionym utworem, moja nadzieja się powiększała. A im większa była, tym ciężej pracowałem.

Teraz, przeszło siedem lat po tym wydarzeniu potrafię zagrać sporo kawałków. Te kawałki nawet często się podobają. Wywołuję emocje. I choć nie jest to nawet ułamek tamtych emocji, które czułem ja i inni na koncercie Tommyego Emmanuela, to jednak wiem, że jestem na właściwej drodze i jedyne co mi pozostało to... poćwiczyć dziś jeszcze trochę ;). A potem jutro, pojutrze i najchętniej tak do końca życia. Moim marzeniem i celem jest by zarabiać na życie grając muzykę, sprawiając by ludzie czuli się dobrze, by się uśmiechali, przeżywali coś wyjątkowego, wchodzili w medytację, może nawet, by wychodzili z moich koncertów odrobinę odmienieni. Będę pracował by to osiągać i by osiągać coraz więcej tego.

Nie da się za jednym razem przedstawić motywacji, która odmienia życie człowieka i ustawia go na zupełnie nowych torach. O samym tylko koncercie, mógłbym pisać jeszcze długo. O powodach, dla których chcę zdobyć dla siebie takie a nie inne życie też. Mam nadzieję, że ten tekst daje chociaż zarys tego co mam w duszy.

Zrobiło się bardzo sentymentalnie. Dalsze wpisy nie będą takie więc bez strachu ;).




27. XI. 2004.

Knowing nothing and expecting nothing, I went to a concert of some unknown guitarist.I was 17 years old. Why I went? My parents are both musicians. Mum is a cellist in philharmonic orchestra, Dad is classical guitar teacher. In this situation it's hard to avoid going to some serious concert from time to time. This time, it was a concert of fingerstyle guitarist from Australia - Tommy Emmanuel. I never heard of the guy. Very few heard about him in Poland. But, my dad had free tickets ;).

 I came into the Wroclaw Philharmony. On stage were two acoustic guitars. It was a little change.Usually i watched classical guitarists. Auditorium was 1/3 full. Finally the lights came down. He entered the stage. One guy with his guitar. Well, not just enterd. More like owned it. Just as if it was his room. He stood in front of the audience and...

 ...began the most magical moment in my life. As far as I remember (I admit i could be little staggered) he started with Blue Moon. Allow me small digression so that "new guys could understand:


I want it to be clear - this movie doesn't show 1/100 of what was happening in this hall. Mighty bas seemed to be alive. Similarly harmonic filling and percussive hits. Even though it was loud and clear, the melody was even clearer with perfect proportions. Like played by another musician. The whole made an impression that it is played by a whole rock band. It's power dazzled me and hit like a few tons rock. I was sitting there with my face turning into one big smile. Because it was not just the melody. It was not just incredible articulation.  It was not just the goove, so strong You could feel your heart synchronizing your leg taping, whole your row of people moving and feeling it.  It was not just master technic precision freedom and pace.  It was not just mind blowing compositions and arrangements making the illusion of full band playing. It was also about Tommy standing there as if he was born there. As if he played the music with all his body. As if he had the most fun of all the audience (not that they weren't mind blown). Later, when I understood rules of people emotions i could make sens of what happened. He just came to the stage in such strong emotional state, with such consistency and energy that he just flooded us without any chances for defense. At the average concert You listen, comment in your thoughts, some time take glance at other people. Here You had no chance. I was just sitting there with my throat clenched by emotions and my mind paralyzed by happiness. With no chance for anything more than hanging on this music and repeating in my mind "o fuck!". Any problems I had coming there, any thoughts, it all vanished. It was the best meditation I ever was in. Those two hours were the most consciously and intensively lived hours of my life. 

I was lucky. Tommy played second concert that day. He repeated just few songs. Most people from the first concert went for the second one so the hall was full in 2/3. When it was all over i just wondered what hit me. I only knew that i met perfection.


I needed few weeks to put some things in places. The most important thing in this, wasn't the ingenious music.The most important was that I saw the master of emotions. So when I took the guitar, it wasn't about playing those cool tunes like that guy. It was about recreating those emotions. And during playing it was up to me how strong they would be. It was after some time that I started to dream shyly that maybe I could bring even the shadow of those emotions to other people by my playing. With every other piece i learnt, my hope grew bigger. And bigger it grew, harder i worked.

Now after about 7 years, I can play quite a lot. People like what I play. I get the emotional response, even though it's just a fraction of those emotions i felt back then. I know I'm on right path and the only thing left is to... practice some more today ;). And then tomorrow, and day after tomorrow. And preferably for the rest of my life. My dream and my target is to make a life by playing and making people feel good, smile, live something special. I'll work to achieve that and more and more of that.

You can't show a motivation that changes somebody's life in such text. Just about that first concert, I could write dozens of pages. Just like about my reasons for pursuing this kind of life. I hope I gave a sketch of what i have inside.

It became very sentimental. But don't worry. Other post won,'t be like that ;).

Nazywam się Błażej Prochownik i gram na gitarze akustycznej. Na tym blogu będę się dzielił moimi przeżyciami, przemyśleniami, twórczością i odtwórczością muzyczną z każdym kogo to zainteresuje. Wpisy będę prowadził równolegle w języku polskim i angielskim. Zapraszam do lektury a także do odwiedzenia mojej strony internetowej, na której będzie można znaleźć jeszcze więcej muzyki, informacji, zdjęć i tym podobnych.